FootballEquals in Amerika

Hoi Amber, vertel eens wat over jezelf

Ik ben Amber, 18 jaar, kom uit Dronten en voetbal op dit moment in Amerika. Ik studeer Business Adminstration & Law op de Western Carolina University sinds 2018. Mijn drive in voetbal is dat ik altijd wil winnen, alles goed wil doen, vooral beter wil worden en daardoor gedreven ben om het maximale uit mezelf te halen!

 

Wanneer had jij voor het eerst door dat voetbal helemaal bij jou paste?

Ik was elf jaar oud toen ik de keuze maakte om te gaan voetballen. Ik voetbalde altijd al op de basisschool, maar dacht er nooit aan totdat een paar klasgenoten zeiden dat ik op voetbal moest gaan. Na overleg met mijn ouders ben ik toen op voetbal gegaan en uiteindelijk bij FEA terecht gekomen.

FootballEquals

Wat is je beste herinnering aan FootballEquals Foundation ?

In de 2 jaar zijn we een heel hecht team geworden met voor mij 2 hoogte punten de wedstrijd tegen FC Twente Vrouwen 1 waarin wij met het FEA team (gemengd jongens en meisjes) de betere ploeg waren met de meest uitgespeelde kansen en de laatste wedstrijd tegen het Duitse SpVg Vreden onder 17-1, uitkomend in de Landesliga in Duitsland, die we verdiend met 2-0 wonnen. In deze wedstrijd viel alles wat we geleerd hadden bij FEA onder leiding van Jurgen Kok op zijn plek. Echt een wedstrijd van waarin we allemaal en als team een heel hoog niveau haalden.Hoe vond je het om samen te trainen met meiden en jongens?

Het voetballen met jongens en meisjes op een hoog niveau heeft me enorm geholpen in mijn ontwikkeling als voetbalster. Ik merkte al snel dat je veel sneller moest handelen en meer vooruit moest kijken dan dat ik gewend was bij mijn vorige teams. Ik vind het dan ook belangrijk dat meisjes met ambitie de kans moeten krijgen gemixt te blijven voetballen om zich maximaal te ontwikkelen door de hogere weerstand en tempo.

 

Wat het je geleerd bij de FootballEquals?

De hoge intensiteit op de trainingen zorgde ervoor dat ik me goed heb kunnen ontwikkelen. Jurgen Kok vroeg altijd maximale inzet van mij (ons) en de trainingsdiscipline binnen het team hebben mij enorm geholpen in mijn ontwikkeling als voetbalster. Ook ben ik fysiek veel sterker geworden door de krachttrainingen bij Trifora voorafgaand aan de veldtrainingen.

De stap naar Amerika..

Hoe ben je op je overstap naar Amerika gekomen?

Ik wilde op zo’n hoog mogelijk niveau voetballen in combinatie met studeren aan een Universiteit. In Amerika zijn de mogelijkheden beter om dit te combineren dan in Nederland. Een makelaarsbureau uit België, die jonge sporters helpt bij het vinden van zo’n studie (Scholarship) in Amerika, heeft mij hierbij geholpen. Het proces dat ik moest doorlopen, vond ik wel erg ingewikkeld en koste veel tijd. Er zijn een aantal universiteiten geweest waar ik contact mee heb gehad. Ik vond het lastig om een keuze te maken, maar toen een coach naar Nederland kwam om mij en mijn ouders te ontmoeten was de keuze voor Western Carolina University uiteindelijk snel gemaakt.

 

Hoe bevalt het in Amerika?

Heb het erg naar mijn zin, maar het was natuurlijk wel even wennen in het begin. Het is een andere cultuur en taal waar je aan moet wennen. Het vraagt veel van je om dagelijks keihard te werken in de collegezaal, in de sportschool en op het trainingsveld. Mijn teamgenoten en de coaches hebben me erg geholpen om me snel thuis te laten voelen. Qua voetbal was het helemaal wennen. Het is minder tactisch, maar alles gaat zo veel sneller dan dat ik gewend was. De tegenstander zet je 90 minuten lang onderdruk. Na een aantal wedstrijden zie je en merk je dat je fysiek snel sterker wordt en daardoor gemakkelijker en beter gaat voetballen.

 

Hoe zien jouw dagen eruit?

In Amerika duurt een NCAA voetbalseizoen vijf maanden, van begin augustus tot midden december.

De maand augustus is er nog geen school maar staat alles in teken van 4 zeer intensieve trainingsweken met een programma van 7 uur s’ ochtends tot 7 uur s’avonds (07.00 gezamenlijk ontbijt, 08.00 uur tot 10.00 uur trainen op veld, 10.00 uur tot 12.00 herstel, gezamenlijke lunch, 13.00 tot 14.30 uur team tactiek en video analyses, 15.00 uur tot 17.00 uur veld “tactische” training en 18.00 uur tot 19.00 uur gezamenlijk diner). In deze periode spelen we 4 a 5 oefenwedstrijden. Eind augustus begint het seizoen met 2 wedstrijden in de week die ook rechtstreeks worden uitgezonden op ESPN waardoor mijn ouders ook gelukkig nog steeds mijn wedstrijden kunnen zien.

Vanaf september als school begint gaat mijn wekker vaak vroeg in de ochtend en begint mijn dag met een uur krachttraining. Daarna heb ik colleges en in de middag nog 2 uur veldtraining. Het blijft lastig om je lessen met school te combineren omdat je veel op reis bent en veel lessen mist gedurende het schooljaar, maar het is ook een erg gezellige tijd doordat je veel optrekt met het team.

In de maanden januari t/m mei ligt de nadruk meer op het behalen schoolresultaten, op kracht, conditie en voetbaltrainingen. We spelen dan nog ongeveer 8 wedstrijden die allen in het teken staan team prestatie perfectioneren van het nieuwe voetbalseizoen (schooljaar).

Welke verschillen merk je tussen Nederlands voetbal en Amerikaans voetbal? Merk je een niveau verschil?

In Amerika worden de sportteams van grotere Universiteiten gesponsord door (vaak) grote sportmerken als Nike en Adidas. De voetbalsters krijgen alles qua schoenen, kleding etcetera. Voor uitduels wordt door afstanden, die te vergelijken zijn met reizen door Europa, overnacht in hotels, hierbij zijn de sportmaaltijden en ook de begeleiding rond het team uitstekend geregeld. Op het hoogste niveau waarin ik speel met de Western Carolina University (NCAA Division 1) wordt gewerkt met budgetten die veel hoger liggen dan we gewend zijn in de Nederlandse vrouwen eredivisie. Dit komt uit inkomsten van de grotere sporten, tv deals, toeschouwers en sponsoring.

Het tempo in vergelijking met Nederland ligt ook veel hoger hierdoor moet je sneller handelen op het veld. Tactisch zijn ze we in Nederland (Europa) natuurlijk wel beter en zijn we vaak wat rustiger aan de bal. De combinatie van de 2 stijlen zorgt er echter wel voor dat ikzelf een mooie ontwikkeling door heb gemaakt.

De toekomst…

Als je ergens in de wereld zou kunnen spelen, waar zou dat dan zijn?

Ik wil de komend jaren in Amerika blijven voetballen. Dit aangezien ik het erg naar mijn zin heb en het gevoel heb dat ik nog lang niet ben uitgeleerd. De speelstijl (tempo) in Amerika zorgt ervoor dat ik moet werken aan mijn mindere punten. Het is vooral fysiek en snel handelen omdat de tegenstanders je geen seconde tijd geven en je continu onderdruk willen zetten.

 

Waar zie je jezelf over 10 jaar?

Ik wil eerst deze vier jaar afmaken in Amerika. Dan zie ik wel verder wat er op mijn pad komt. Een ding is zeker ik zal niet stoppen met voetballen.